ÖLÜM KUŞU

Pencere pervazında bir ölüm kuşu.

Havalanırken,

Kar beyaz perdede bırakıyor gölgesini

Her sabah o gölgenin altında

Ayaklarım çıplak

Vücudum buzdan bir oyuk

Güneşin değmesini bekliyorum saç tellerime

Yavaş yavaş çözülüyor buzlarım

Hissedince ellerimi, bacaklarımı ve gözlerimi

Uzaklaşıyorum kendimden binlerce kilometre öteye

Yalnızım,

Gölgem ne ayaklarımın ucunda

Ne de bir kaldırımın üstünde

Ölüm kuşunun gölgesine hapsolmuş

Ne bulutlar inanıyor varlığıma

Ne de yağan yağmur ıslatıyor beni

Ölüm kuşu süzülüyor tepemde

Bir çemberin içinde öylece izliyorum çizdiği daireleri

Bir siyahlık düşmeye başlıyor sonra

Kanatlarının ucundan,

Başımın tam hizasında

Olduğum yerde mıhlanıyorum

Ölüm kuşu gözlerini değdiriyor bedenime

Gölgeleniyorum…

Zeynep Feyza Tetik’in diğer şiirlerini görmek için buraya tıklayın!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.