MEÇHUL

Yok olmanın eşiğinde,

Sonsuzluğun ilk adımı göklerden geliyor

Göz kapaklarıma yığılıyor gece mavisi

Kirpiklerimde, son yağmurun ilk damlası

Yavaş yavaş süzülüyor sonsuzluğun ürpertici varlığı,

Bir tüy hafifliğiyle dokunuyor bedenime

Tam o anda

Dehliz soğukluğunda bir uyanış, bir ürperti

Varlığım paha biçilemez bir boşluk.

Her hücrem, her zerrem yayılıyor sessiz ve soğuk mekâna 

Her yerde varım artık,

Her yerde işliyor küçük bedenim 

Tek sorun

Ben hâlâ ben miyim? Orası meçhul

Bu zaman hâlâ aynı mı akıyor

Yoksa sonsuzluk küçük bir lokma gibi yutmuş mu zamanı… 

Orası meçhul

Bilinmeyene bir bilet alıp

Dayamışız başımızı camlara

Bir rüya mı bu yolculuk,

Gerçeğin ta kendisi mi? 

Orası meçhul.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.