Bu Bahar

Tersine işleyen bir saatin akrebine asılı bedenim

Takvimlerde ayak izim,

Gün batımında uyanmışım.

Bir âlem ki;

Kadehlerde mürekkep,

Lokmalarda kafiye,

İçtikçe şiir kusan,

Yuttukça roman dizen,

Tonlarca insan yavrusu.

Hanidir beklenen son ufaklarda belirmiş, 

Asılı kalan sisin ardında günler dizilmiş.

Gün bitirmek derdi sarmış dört bir yanımızı.

Öyle bir âlem ki, 

Kursakta kalmış binlerce hayal ile

Düşmüşüz zirve yoluna. 

İnsan fani olmasın varsın,

Bu toprak can istedikten sonra.

Ete kemiğe bürünse,

Hangimiz olur bir avuç toprak?

Bahar gelmiş gelmesine de 

Can suyu geç kalmış tüm toprağa,

Deniz erişilmez olmuş çırpınan yunuslara

Bu bahar; silmiş tüm renklerini eteğinden,

Öyle inmiş yeryüzüne. 

Bu bahar ki,toprağı insandan esirgemiş, 

Âlemi kendine muhtaç etmiş,

Öyle inmiş yeryüzüne.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.